"Би хүүхдээ орхиод гүйхдээ гэм буруугаа мэдэрдэг байсан": Ээж болсныхоо дараа өөрийгөө дахин олсон Коллин Темплийн түүх
Та хамгийн сүүлд хэзээ зөвхөн "ӨӨРТӨӨ" зориулж бүтэн нэг цагийг зарцуулснаа санаж байна уу? Эсвэл та ч гэсэн хүүхдээ унтуулчихаад угаалгын өрөөний шалан дээр нулимс дуслуулан, толинд харагдах тэр ядарсан эмэгтэйг хэн болохыг танихгүй сууж байсан удаатай юу?
Намайг Коллин Темпл гэдэг. Би "Motherly" сэтгүүлд өөрийнхөө энэхүү түүхийг хуваалцахдаа надтай яг ижилхэн мэдрэмж тээж яваа мянга мянган ээжүүдэд урам зориг өгөхийг хүссэн юм. Энэ бол зүгээр нэг жин хасах тухай эсвэл спортын тухай түүх биш. Энэ бол ээж болсныхоо дараа бүрмөсөн алга болсон мэт санагдсан "өөрийгөө" буцааж олж авсан тухай миний амьдралын хамгийн чухал аялал билээ.
Ээж байхын манан дунд өөрийгөө гээсэн нь
Миний анхны хүүхэд мэндлэх үед амьдрал минь тэр чигтээ зогссон мэт санагдаж байлаа. Өдөр шөнөгүй үргэлжлэх живх солих ажил, хөхүүлэх, унтуулах гэж бүүвэйлэх төгсгөлгүй мөчлөгүүд намайг бүрэн эзэмдсэн. Би өмнө нь хэн байснаа, юу хийх дуртай байснаа, бүр ямар хоолонд дуртайгаа ч санахгүй болтлоо ээжийн үүрэгтээ уусан орсон байв. Толинд харах үед үсээ замбараагүй боосон, сүүний толботой цамцтай, нүднийх нь доогуур хөхөрсөн огт танихгүй нэгэн эмэгтэй над руу ширтдэг байлаа. Би хүүхдэдээ хязгааргүй их хайртай байсан ч, миний доторх "Коллин" гэдэг хүн бүрмөсөн алга болж, зөвхөн "хэн нэгний ээж" гэх ганцхан тодорхойлолттой үлдсэн мэт гүнзгий хоосон мэдрэмж намайг нөмрөн авсан юм.
Анхны оролдлого ба хуучин пүүз
Нэгэн өдөр би гутлын шүүгээнийхээ хамгийн мухарт тоосонд дарагдаж хэвтсэн хуучин гүйлтийн пүүзээ олж харав. Ээж болохоос өмнө би гүйх дуртай байсан ч, төрснөөсөө хойш нэг ч удаа өмсөөгүй байлаа. Тэр орой нөхрөө ажлаас орж ирэхэд нь би гэнэтхэн "Надад ердөө хорин минут хэрэгтэй байна. Би гадуур гарчихаад ирье" гэж хэлээд шууд л хаалга саван гарсан. Гадаа сэрүүхэн байсан бөгөөд би гудамж уруудан гүйж эхлэх үед миний уушиг шатаж, хөл минь яг л тугалга шиг хүнд оргиж байв. Бие махбодын хувьд би үнэхээр сульдаж, ядарсан байсан ч миний толгой дотор нэгэн гайхалтай оч ассан юм. Цэвэр агаар сорж, зөвхөн өөрийнхөө амьсгалын хэмнэлийг мэдрэх тэр хэдхэн минутад би удаан хугацаанд мэдрээгүй тэрхүү эрх чөлөө, хувь хүний мэдрэмжээ эргүүлэн олж авч байгаагаа ойлгосон.
Хамгийн том дайсан: Ээжийн гэм буруугийн мэдрэмж
Гүйгээд буцаж ирэх үед намайг хамгийн түрүүнд нөмрөн авсан зүйл бол баяр баясгалан биш, харин "гэм буруугийн мэдрэмж" байлаа. "Би дөнгөж төрсөн хүүхдээ орхиод өөрийнхөө зугаа цэнгэлийн төлөө гүйж явах эрхтэй хүн мөн үү?", "Сайн ээжүүд бүх цаг хугацаагаа хүүхдэдээ зориулдаг байтал би ямар гээч хувиа хичээсэн эх вэ?" гэх бодлууд намайг тамлаж эхлэв. Бидний нийгэм ээжүүдээс 100 хувийн золиос шаарддаг бөгөөд өөртөө гаргасан нэгхэн цаг хүртэл гэмт хэрэг мэт санагддаг тэрхүү сэтгэл зүйн дарамтыг даван туулах нь надад гүйхээс хамаагүй хэцүү байсан.
Шинжлэх ухаан юу гэж хэлдэг вэ?
Гэвч би гүйлтээ зогсоогоогүй. Учир нь энэ бол миний амьд үлдэх цорын ганц арга байсан юм. Хүүхдээсээ тусдаа хувийн орон зайтай байх нь ямар чухал болохыг шинжлэх ухаан ч нотолдог. Америкийн сэтгэл судлалын нийгэмлэг (APA) болон "Mommy Burnout" хэмээх алдартай номын зохиолч, сэтгэл судлаач Доктор Шерил Зиглерийн (Dr. Sheryl Ziegler) хийсэн олон жилийн судалгаагаар: "Эх хүн хүүхдээсээ гадуур өөрийн гэсэн утга учиртай хобби, хувийн зорилготой байх нь сэтгэл гутрал болон архаг ядаргаанд (burnout) өртөх эрсдэлийг эрс бууруулдаг төдийгүй, хүүхэдтэйгээ өнгөрүүлэх цагийн чанарыг эрс сайжруулдаг" болохыг албан ёсоор баталсан байдаг. Өөрөөр хэлбэл, өөртөө цаг гаргах нь хувиа хичээж буй хэрэг огтхон ч биш, харин хүүхдэдээ илүү эрүүл, илүү аз жаргалтай ээжийг бүтээж өгч буй хамгийн том хөрөнгө оруулалт юм.
Цаг хугацаа ба ядаргааг даван туулах нь
Хүмүүс надаас "Чи яаж зав гаргадаг юм бэ? Би унтах ч завгүй байдаг" гэж их асуудаг. Үнэнийг хэлэхэд надад ч гэсэн илүү гарсан цаг байгаагүй. Би хүүхдээ сэрэхээс өмнө өглөөний 5 цагт босож, эсвэл шөнө унтсан хойно нь гүйдэг болсон. Заримдаа ядаргаанаасаа болоод уйлмаар санагддаг өдрүүд байсан ч, би гүйхээ зогсоогоогүй. Учир нь гүйлт надад биеийн галбираа буцааж авахад биш, харин сэтгэл зүйн хувьд эдгэрэхэд тусалж байлаа. Гудамжаар гүйх тусам миний толгой доторх манан арилж, би өдөр тутмын стрессээ хөлстэйгөө хамт гадагшлуулж чаддаг болсон юм.
Гүйлт надад юу буцааж өгсөн бэ?
Би өөртөө зориулж гүйж эхэлснээр хүүхэддээ хамаагүй илүү тэвчээртэй, илүү зөөлөн ээж болсноо анзаарсан. Би өөрийгөө хүчтэй, тууштай, бас ямар нэгэн хэцүү зүйлийг даван туулж чаддаг эмэгтэй гэдгээ дахин мэдэрсэн. Хамгийн чухал нь, би хүүхдэдээ "Ээж нь зөвхөн чамайг асардаг хүн биш, харин өөрийн гэсэн хүсэл мөрөөдөлтэй, хүчирхэг эмэгтэй хүн" гэдгийг үлгэрлэн харуулахыг хүссэн юм.
Хэрэв та яг одоо энэхүү нийтлэлийг уншаад сууж байгаа бол, танд яг өнөөдөр хийж чадах нэг зүйлийг би санал болгомоор байна. Өнөөдөр ердөө л 15 минутыг өөрийнхөө дуртай зүйлд зориулаарай. Энэ нь гүйх байж болно, зураг зурах, дуу сонсох эсвэл зүгээр л тагтан дээрээ халуун цай уугаад суух ч байж болно. Гол нь тэр цаг хугацаа зөвхөн таных байх ёстой шүү.